บุคลิกเถ้าแก่น้อย

สำหรับคอลัมน์ “แลกเปลี่ยน” เป็นอีกหนึ่งเวทีที่เปิดโอกาสให้ผู้อ่านโพสต์ทูเดย์เข้ามามีส่วนร่วมแสดงความคิดเห็น แลกเปลี่ยนประสบการณ์ด้านต่างๆ ในการทำธุรกิจ ที่อยากเสนอไอเดีย หรือแนวคิดสินค้าบริการ แผนการทำตลาด ตลอดจนปัญหาอุปสรรคต่างๆ ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน

รวมทั้งหากมีข้อสงสัย หรือข้อคิดดีๆ ในการทำธุรกิจที่พร้อมแบ่งปันเป็นความรู้ ก็สามารถส่งเข้ามายังอีเมลแอดเดรสข้างต้นได้

ในฉบับปฐมฤกษ์ของคอลัมน์แลกเปลี่ยน ขอแชร์ข้อมูลจากสำนักพัฒนาผู้ประกอบการ กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม กระทรวงอุตสาหกรรม ที่ระบุว่า กลุ่มคนรุ่นใหม่อายุระหว่าง 2425 ปี หรือไม่เกิน 30 ปีบวกลบ จัดว่าเป็นกลุ่มอายุที่มีความเหมาะสมต่อการตัดสินใจเริ่มต้นประกอบอาชีพอิสระหรือมีกิจการเป็นของตัวเองมากที่สุด

เนื่องจากคนกลุ่มนี้ มีคุณสมบัติที่โดดเด่น ทั้งด้านความคิด ไอเดียแปลกใหม่ แถมยังกล้าตัดสินใจรวดเร็วมากกว่ากลุ่มคนอายุมากกว่า 40ปีขึ้นไป ที่แม้ว่าคนกลุ่มหลัง จะอ้างว่าพวกเขามีความคิดที่ตกผลึก รวมทั้งวัยวุฒิและประสบการณ์ด้านต่างๆ ที่สั่งสมมานานก็ตาม

ทว่ากลุ่มคนอายุมากกว่า 40 ปีขึ้นไปดังกล่าว ที่ส่วนใหญ่มักพบว่ามีภาระต่างๆต้องรับผิดชอบมากมาย เช่น ครอบครัวที่ต้องเลี้ยงดู ภาระการผ่อนที่อยู่อาศัย รถยนต์ ฯลฯ ล้วนเป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจได้ยากขึ้น หากจะต้องนำเงินที่เก็บสะสมไว้เพื่อการศึกษาของบุตรหลาน มาใช้เพื่อการลงทุนทำธุรกิจ

หรือแม้แต่กลุ่มคนวัยหลังเกษียณทำงานอายุ 60ปีขึ้นไป ที่มีทุนก้อนใหญ่จากการเก็บสะสมไว้ตลอดช่วงชีวิตการทำงาน แต่เมื่อคิดตัดสินใจนำออกมาใช้เพื่อทำธุรกิจอาจต้องคิดหนักมากกว่าคนรุ่นใหม่ที่มีความกล้าได้กล้าเสียมากกว่า

นอกจากระดับอายุที่ไม่เกิน30ปี ซึ่งเป็นช่วงที่เหมาะสมมากที่สุดต่อการตั้งต้นเป็นเถ้าแก่น้อยแล้วนั้น ทีนี้เราลองมาสำรวจคุณสมบัติด้านอื่นๆ กันว่ามีความเหมาะสมสำหรับการก่อร่างสร้างตัวเพื่อเป็นเจ้าของกิจการกันได้หรือไม่

จากประสบการณ์กว่า 11 ปี ที่คลุกคลีกับผู้อบรมในโครงการเสริมสร้างผู้ประกอบการใหม่ (New Entrepreneurs Creation) หรือ เอ็นอีซี ของบุญเจือ วงษ์เกษม ผู้อำนวยการ สำนักพัฒนาผู้ประกอบการ กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม ฉายภาพคุณลักษณะ หรือ “คาแรกเตอร์” ของเถ้าแก่มือใหม่ หรือ ผู้ที่มีแววจะเป็นผู้ประกอบการธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ หรือผู้ที่กำลังคิดอยากจะลงมือทำธุรกิจก็สามาถสำรวจตัวเองได้เช่นกัน ว่ามีคุณสมบัติเข้าข่ายการเป็นเจ้าของกิจการกันได้หรือเปล่า

สำหรับคาแรกเตอร์ หรือ คุณสมบัติ อันดับแรก คือ ต้องเป็นผู้ที่มี “เซนส์” หรือประสาทสัมผัสของการเป็นพ่อค้าแม่ค้าที่มีครบทุกด้าน เห็นโอกาสค้าขายอยู่ตลอดเวลา ที่ไม่ใช่กลุ่มบุคคลประเภทชอบของแถม หรือแจกจ่ายของให้กับคนอื่นๆ

ถัดมา จะต้องเป็นผู้ที่มีความขยันสูงมากกว่าคนปกติทั่วๆ ไป ใช้ทุกเวลาที่มีอยู่ให้มีค่ามากที่สุด ต่างกับคนอื่นๆ ที่แม้แต่ในเวลาเรียนหรือทำงานยังมาไม่ทัน ซึ่งคุณลักษณะแบบนี้ก็อาจเหมาะทำงานประจำกันต่อไป

ประการสุดท้าย ที่ค่อนข้างสำคัญ คือ เป็นผู้ที่พอจะมีทุนติดตัวอยู่บ้าง ไม่ว่าเป็นความคุ้นเคยหรือประสบการณ์สภาพแวดล้อมของครอบครัวที่ทำธุรกิจหรือการค้ามาก่อน ที่บ่มให้มีนิสัยใจคออยากค้าขาย เป็นเจ้าของกิจการของตัวเอง หรือมีทุนทรัพย์พอสมควรที่พร้อมจะเริ่มตั้งต้นกิจการเอง

มาถึงบรรทัดสุดท้าย หลังจากสแกนคุณสมบัติตัวเองกันคร่าวๆ ว่าเข้าข่ายเป็นเจ้าของกิจการได้แล้วหรือยัง

เพราะเรื่องนี้หากใจรักอย่างเดียวคงยังไม่พอเสียแล้ว...