ข้อคิดเชิงกลยุทธ์ที่น่าสนใจจากภาพยนตร์เรื่อง"ยุทธการถล่มบิน ลาเดน " ตอนที่ 3 (ตอนจบ)

ดังจะเห็นจากข้อมูลของบิน ลาเดน ที่จะอ่านหนังสือประสบการณ์รบของนายพลมอนโกเมอรี่ และนายพลเดอร์โกลส์ ซึ่งเป็นรองในการต่อสู้กับกองทัพเยอรมัน ทำให้การเลือกเป้าหมายในการโจมตีของบิน ลาเดน แต่ละครั้งไม่เพียงแต่ประสบความสำเร็จทางยุทธวิธี ยังสร้างความสำเร็จในเชิงยุทธศาสตร์อีกด้วย เพราะสร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจและการเปลี่ยนโครงสร้างความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของโลกอย่างใหญ่หลวง (ดูรายละเอียด http://en.wikipedia.org/wiki/Osama_bin_Laden)

5) ตัวเอกของเรื่องแกะรอยโดยใช้หลัก ก) พิจารณาจากข้อมูลบุคคลสำคัญในขบวนการจากเชลยที่ถูกสอบสวนโดยใช้หลักบุคคลสำคัญที่สุดจะถูกบิดเบือนหรือถูกโกหกโดยเชลยมากที่สุด แต่วิธีการหลอกล่อให้เชลยคายข้อมูลออกมา มีหลายแบบ ในภาพยนตร์ใช้การให้ข้อมูลลวงแก่เชลยว่า การป้องกันปฏิบัติการก่อการร้ายนั้นสำเร็จโดยความร่วมมือของเชลย ซึ่งสารภาพระหว่างสิ้นสติและพาเชลยไปฉลองด้วยการพาออกจากที่คุมขังไปพบแสงแดดและทานอาหารที่ดีทั้งๆ ที่เชลยแท้จริงมิได้ให้ความร่วมมืออะไรเลย แต่เมื่อถูกทำให้เชื่อว่าได้ให้ความร่วมมือในการสอบสวนด้วยการแจ้งแผนการก่อการร้าย เชลยจึงต้องตกกระไดพลอยโจน ให้ความร่วมมือระหว่างทานอาหาร ด้วยการคายชื่อบุคคลสำคัญออกมา ซึ่งก็คือคนเดินสารของบิน ลาเดน จากนั้นกระบวนการสืบสวนทั่วโลกจะนำชื่อนี้ไปขยายผลต่อ

แต่ความจำกัดคือ มีแค่ชื่อเท่านั้นและไม่มีนามสกุล ครั้นพอได้นามสกุลมาและค้นหาข้อมูลต่อไป พบว่าคนเดินสารเสียชีวิตในปี 2001 ไปแล้ว แต่พอผ่านมาหลายปี มีข้อมูลว่า แท้จริงคนเดินสารมีพี่น้องหลายคนและอาจเป็นได้ว่าคนที่เสียชีวิตไปในปี 2001 คือพี่ชายของคนเดินสาร มิใช่คนเดินสาร ดังนั้นอาจเป็นได้ว่า พี่น้องคนอื่นๆ ที่มีชีวิตอยู่อาจเป็นคนเดินสารของบิน ลาเดน (ดูรายละเอียด http://en. wikipedia.org/wiki/Abu_Ahmed_alKuwaiti)

ข) การแกะรอยที่ได้ผลที่สุด คือการดักฟังโทรศัพท์มารดาของคนเดินสารซึ่งพำนักที่คูเวต ซึ่งประสบความสำเร็จ เพราะคนเดินสารมักจะติดต่อมารดาอย่างสม่ำเสมอ สะท้อนถึงความเป็นมนุษย์ของคนเดินสาร และเมื่อดักฟังพบว่า คนเดินสารโกหกในเรื่องแหล่งที่อยู่ตนเองกับมารดา และวิธีการติดต่อจะเปลี่ยนชุมสายโทรศัพท์เสมอหรือใช้โทรศัพท์มือถือเครื่องเดียวและทิ้ง โดยถ้าใช้โทรศัทพ์มือถือจะขับรถวนไปวนมา เพื่อเช็กผู้ติดตามและหลอกสัญญาณของฝ่ายที่ติดตาม แต่จุดอ่อนสำคัญ คือ คนเดินสาร ชอบใช้รถ SUV สีขาว ซึ่งหายากในปากีสถาน จึงเป็นจุดเด่นให้ฝ่ายข่าวกรองตามพฤติกรรมได้ง่ายและขีดวงหาบิน ลาเดน พบ

6) แม้ว่าหลักฐานแวดล้อมจะพบว่าสถานที่พักในเมือง Abbottabad นั้นน่าสงสัยว่าจะเป็นที่พำนักของบินลาเดน แต่ทีมข่าวกรองรายอื่นๆ ยังไม่ปักเชื่อว่านั่นจะเป็นที่พักของบิน ลาเดน เพราะ Abbottabad นั่นเป็นย่านเมืองและมีความเจริญอยู่พอสมควรทั้งอยู่ห่างจากเมืองหลวงปากีสถานประมาณ 50 กิโลเมตร อุปมาเหมือนถ้าใครมาบอกกับเราว่า ผู้บงการก่อการร้าย 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ แท้จริงแล้ว พักอยู่แถว รังสิต นวนคร ประตูน้ำพระอินทร์ ทำนองนั้น

จากภาพถ่ายดาวเทียมและทีมสายลับซึ่งแฝงตัวในพื้นที่ไม่สามารถยืนยันได้ว่า นั่นเป็นที่พำนักของบินลาเดนหรือไม่ เพราะบินลาเดนระมัดระวังตัวตลอดอย่างเคร่งครัด โดยจะมาสูดอากาศภายนอกอาคารใต้ร่มไม้ซึ่งหนาทึบไม่สามารถสังเกตการณ์จากดาวเทียม แต่ทีมข่าวกรองประเมินเงา พบว่าน่าจะเป็นชายร่างสูงมากซึ่งตรงกับลักษณะร่างกายของบินลาเดน อย่างไรก็ตาม ในภาพยนตร์ ฝ่ายการเมืองสหรัฐซึ่งตอนนั้นคือรัฐบาลประธานาธิบดีบารัก โอบามา และผู้บริหารระดับสูงของ CIA ยังไม่เชื่อข้อมูลนี้มากนัก (Conventional Wisdom) เพราะขัดกับการรับรู้ของตนเองว่า บิน ลาเดนต้องหลบอยู่ในป่าเขา เทือกเขาสูง ไม่น่าจะมาพำนักอยู่ย่านชุมชนที่เจริญขนาดนี้ อีกทั้งไม่มีหลักฐานเป็นรูปธรรมอะไรเลย ไม่ว่าจะเป็นภาพถ่ายที่แสดงถึงตัวบินลาเดนยังสถานที่นั้น หลักฐานเชิง DNA จากขยะ (เพราะผู้พำนักในบ้านของบินลาเดนจะเผาขยะเองจึงไม่มีขยะ) การส่งสายลับปลอมตัวเป็นหมอไปฉีดวัคซีนเด็กละแวกนั้นเพื่อเก็บตัวอย่าง DNA ไมได้ผลเพราะบ้านบินลาเดนปฏิเสธไม่ให้หมอมาฉีดวัคซีน แม้ว่าจะมีหลักฐานว่าบ้านดังกล่าวมีการป้องกันและความระมัดระวังผิดปกติ แต่เจ้าหน้าที่ระดับสูง CIA บางท่าน ยังคิดว่าเป็นที่ซ่อนของผู้ค้ายาเสพติดที่เกษียณอายุตนเองด้วยซ้ำไป

แต่ตัวเอกของเรื่องมั่นใจว่าที่พำนักของคนเดินสารเป็นที่พำนักของบิน ลาเดน แน่นอน จึงนำไปสู่การปฏิบัติการทางทหารแทนที่จะใช้อากาศยานไร้คนขับ (โดรน) หรือเครื่องบินไปทิ้งระเบิดทำลาย ซึ่งไม่สามารถยืนยันได้ 100% ว่าเป้าหมายเป็นใคร แต่ปฏิบัติการทางการทหาร ยังสามารถพิจารณาได้ว่าบุคคลในบ้านแท้จริงแล้วเป็นใคร และในที่สุดนำไปสู่จุดจบของบิน ลาเดน ดังที่เราทราบบทสรุปเป็นอย่างดี (ดูรายละเอียด http://en.wikipedia. org/wiki/Death_of_Osama_bin_Laden) n

หมายเหตุ : บทความนี้เป็นทัศนะส่วนตัวของผู้เขียนไม่เกี่ยวข้องกับหน่วยงานที่สังกัด