เซลส์แมนระดับโลก

ประเทศไทยตอนนี้ “เนื้อหอม” จริงๆ เพราะมหาอำนาจทางเศรษฐกิจในปัจจุบันต่างแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนและหยิบยื่นโอกาสทางธุรกิจให้ ไม่ว่าจะเป็นอเมริกา จีน ญี่ปุ่น และสหภาพยุโรป

อย่างช่วงนี้ประธานาธิบดี บารัก โอบามา ก็เลือกที่จะมาเยือนประเทศไทยเป็นประเทศแรก หลังจากที่เพิ่งสาบานตนในตำแหน่งผู้นำของประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นสมัยที่ 2

และไม่นานหลังจากที่ “พี่แซม” เพิ่งกลับไป “เฮียหวัง” ก็แวะมาทันที โดยนายกรัฐมนตรี เวินเจียเป่า ของประเทศจีน ก็มีกำหนดการมาเยือน และแน่นอนย่อมต้องมี “วาระ” ในการเจรจาด้านธุรกิจการค้า และคงเป็นการ “กันท่า” ไม่ให้อเมริกามาแผ่อิทธิพลแย่งตลาดการค้าที่จีนกำลังครอบครองอย่างเหนียวแน่น

ความจริงคงไม่ใช่ประเทศไทยเท่านั้นที่เป็นเป้าหมายทางเศรษฐกิจของประเทศมหาอำนาจเหล่านี้ เพราะใน “ภาวะลำบาก” เช่นช่วงนี้ พี่เบิ้มทั้งหลายต่างต้องการ “กำลังหนุน” และ “เกี้ยว” ไปทั่วทุกพื้นที่ที่เป็นความหวังของการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจของตัวเอง อย่างเช่น “ทัวร์โอบามา” คราวนี้ก็ไม่ได้มุ่งมาที่ไทยที่เดียว แต่ก็แวะไปที่พม่า ซึ่งก็ “เนื้อหอม” ไม่แพ้ไทย จากนโยบายเปิดประเทศล่าสุดที่เป็น “มิตร” กับประเทศต่างๆ ที่พร้อมจะมาลงทุนและทำการค้ากับประเทศตน

นอกจากนี้ ประเทศพม่ายังมีทรัพยากรอีกมาก ทั้งทรัพยากรทางธรรมชาติและทรัพยากรมนุษย์ ที่จะเป็นทั้งอุปทานและอุปสงค์ของตลาดโลก นั่นคือเป็นแหล่งวัตถุดิบและแรงงานที่สำคัญในการผลิตสินค้าและบริการ ตลอดจนเป็นตลาดที่สำคัญจากกำลังซื้อของประชาชนที่ต้องการจะมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น

และไม่เพียงไทยกับพม่าเท่านั้นในทัวร์คราวนี้ ประธานาธิบดีสหรัฐยังแวะเวียนกัมพูชาและญี่ปุ่นก่อนกลับวอชิงตัน เมืองหลวงของอเมริกา และคาดว่าจะต้อง “เดินสาย” ไปอีกหลายประเทศ เพราะ “โจทย์ใหญ่” คือปัญหาเศรษฐกิจที่ยังแก้ไม่ตกในสมัยแรก และพอเริ่มสมัยที่สองก็ต้องมาเจอกับ “หน้าผาการคลัง” หรือ Fiscal Cliff จากวิกฤตด้านการขาดดุลงบประมาณจำนวนมหาศาล ซึ่งจำเป็นต้องเพิ่มรายได้ ลดการใช้จ่าย เพื่อลดการขาดดุลงบประมาณดังกล่าว

อย่างไรก็ตาม ความพยายามในการเพิ่มรายได้ โดยเฉพาะมาตรการเพิ่มภาษีและลดการใช้จ่าย เช่น การลดการจ้างงานในภาครัฐ ถ้าทำอย่าง “ปุบปับ” อาจทำให้เกิดการ “ช็อก” เศรษฐกิจตกหน้าผาได้ เพราะอเมริกายังต้องการกำลังซื้อภาคประชาชน และการลงทุนภาคธุรกิจในการกระตุ้นเศรษฐกิจ มาตรการด้านการคลังที่แรงเกินไปจะไปขัดขวางมาตรการกระตุ้นการเติบโตทางเศรษฐกิจ

ดูลงไปใน “กระเป๋า” ของ “เซลส์แมนโอบามา” ที่ขนของมาขายประเทศคู่ค้าต่างๆ ในงวดนี้ ที่เห็นชัดๆ ก็มี “ความตกลงหุ้นส่วนยุทธศาสตร์เศรษฐกิจเอเชียแปซิฟิก หรือทีพีพี (Trans Pacific Partnership) ซึ่งพูดง่ายๆ ก็คือ ข้อตกลงการค้าเสรีทั้งสินค้าและบริการ ซึ่งปัจจุบันอเมริกา “ตะล่อม” มาได้ 11 ประเทศแล้ว รวมทั้งสหรัฐ คือ บรูไน สิงคโปร์ มาเลเซีย เวียดนาม ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ ชิลี เปรู เม็กซิโก และแคนาดา ซึ่งถ้ารวมประเทศอื่นๆ ในอาเซียน (ASEAN) เช่นไทยด้วยแล้ว ย่อมทำให้เขตการค้าดังกล่าวมีตลาดและอำนาจการต่อรองที่เหนือกว่าเขตการค้าอื่นๆ

จึงไม่น่าสงสัยที่นายกฯ จีนต้องรีบมาเยือนไทยทันที ไม่ว่าจะเป็นการขัดขวางหรือ “ขัดคอ” อเมริกาหรือไม่ แต่ต้องไม่ลืมว่าจีนค่อนข้างมีอิทธิพลด้านเศรษฐกิจและการลงทุนมหาศาลในบริเวณนี้ โดยเฉพาะข้อตกลงอาเซียนบวกสาม (ASEAN+3) กำลังไปได้สวย โดยเฉพาะเมื่อประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน หรือเออีซี (ASEAN Economic Community : AEC) จะมีผลอย่างสมบูรณ์แบบในอีก 23 ปีข้างหน้า จีนหรือแม้แต่ญี่ปุ่นก็ไม่ยอมให้อเมริกาแบ่ง “ชิ้นปลามัน” ไปได้ง่ายๆ

สหภาพยุโรปเองก็ไม่ยอมทิ้งความสัมพันธ์ทางการค้ากับพื้นที่นี้ แม้ว่าอาจจะละเลยไปบ้างในช่วงเวลาที่ผ่านมา แต่ยุโรปก็นับว่าลำบากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นปัญหาในกรีซ โปรตุเกส และสเปน ที่ยังไม่มีวี่แววจะมีทางออก ทั้งปัญหาสถาบันการเงินและหนี้สาธารณะล้วนต้องการเม็ดเงินมหาศาล โดยเฉพาะอย่างยิ่งเม็ดเงินจากการค้ากับประเทศที่มีศักยภาพมากที่สุดในขณะนี้ ซึ่งก็หนีไม่พ้นภูมิภาคเอเชียตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ที่มีประเทศไทยเป็นหนึ่งในศูนย์กลางของภูมิภาค

เป็นความโชคดีทางภูมิศาสตร์ที่ทำให้มหาอำนาจทางเศรษฐกิจต่างๆ ไม่สามารถมองข้ามหรือละเลยโอกาสในการทำธุรกิจกับเรา ตอนนี้คงขึ้นอยู่กับเราว่าจะสามารถจัดการปัญหาภายใน โดยเฉพาะม็อบการเมืองจากปัญหาความขัดแย้งของกลุ่มต่างๆ ได้หรือไม่

ตอนนี้แม้เราจะอยู่เฉยๆ ก็ยังมีคน “ประเคน” สิ่งดีๆ มาให้ ถ้าจะมีอะไรที่ไม่ดีเกิดขึ้น ก็เป็นเพราะเราทำตัวของเราเอง