กล้าๆ กลัวๆ

ดัชนีตลาดหุ้นไทยช่วงปลายสัปดาห์ที่แล้ว (ซึ่งเป็นปลายเดือนพอดี) ต่อเนื่องถึงต้นสัปดาห์นี้ยังคง “ยึกยัก” อยู่แถว 1,300 จุด โดยทั้งวันศุกร์และวันจันทร์ ดัชนีทะลุ 1,300 จุด ในช่วงเวลาระหว่างการซื้อขาย แต่กลับปิด “ฉิวเฉียด” ไม่ถึง 1,300 สักที

ทั้งนี้ อาจเป็น “แรงปะทะ” ระหว่างปัจจัยบวกซึ่งเป็น “โมเมนตัม” (Momentum) จากข่าวคราวช่วงปลายเดือน กับปัจจัยลบจากที่ยังไม่วางใจว่ามาตรการที่ออกมาเป็นชุดทั้งจากอเมริกาและยุโรปจะช่วยแก้วิกฤตที่กำลังเผชิญอยู่ได้

การพยายามในการอัดฉีดเงินเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจจากฝั่งตะวันตกมีผลทันทีที่ทำให้สถานะของสถาบันการเงินของอเมริกาและยุโรป (เช่น สถาบันการเงินในสเปน) มีความมั่นคงขึ้น

และมาตรการทั้งหลายไม่ว่าจะเป็นมาตรการผ่อนคลายเชิงปริมาณ หรือคิวอี 3 (Quantitative Easing : QE 3) ของธนาคารกลางสหรัฐ หรือเฟด (Federal Reserve : Fed) ตลอดจนมาตรการซื้อพันธบัตรรัฐบาลของธนาคารกลางยุโรป หรืออีซีบี (European Central Bank : ECB) และการที่ศาลเยอรมัน “ไฟเขียว” ให้ประเทศนี้เข้าร่วมในการจัดตั้งกองทุนกลไกรักษาเสถียรภาพยุโรป หรืออีเอสเอ็ม (European Stability Mechanism : ESM) ล้วนให้ผลระยะสั้นคล้ายคลึงกัน

นั่นคือ สร้างความเชื่อมั่นมากขึ้นในระบบการเงิน และ “ปั้นเม็ดเงิน” จำนวนมากเข้าสู่ตลาดการเงิน

“กระแสเงินร้อน” เหล่านี้กระตุ้นให้เกิด “คลื่นเก็งกำไร” ถาโถมเข้ามาทั้งในตลาดเงินและตลาดทุน ซึ่งเห็นได้จากค่าเงินบาทที่แข็งค่าเมื่อเทียบกับทั้งเงินเหรียญสหรัฐและเงินยูโร ซึ่งมักไม่ค่อยเกิดขึ้น เพราะเมื่อเงินเหรียญสหรัฐแข็งเมื่อเทียบกับเงินยูโร จะทำให้ค่าเงินบาทอ่อนตัวเมื่อเทียบกับเงินเหรียญสหรัฐและแข็งค่าเมื่อเทียบกับเงินยูโร และจะเป็นตรงกันข้ามเมื่อเงินเหรียญสหรัฐอ่อนเมื่อเทียบกับเงินยูโร

เช่น เมื่อเทียบกับเงินเหรียญสหรัฐจากสัปดาห์ก่อนที่มีอัตราแลกเปลี่ยนประมาณ 31 บาทกว่าๆ มาเป็น 30 บาทกว่าๆ ในปัจจุบัน ส่วนเมื่อเทียบเงินยูโรสัปดาห์ก่อนก็อยู่ประมาณ 40 บาทกว่าๆ มาเป็น 39 บาทกว่าๆ ในสัปดาห์นี้ แสดงให้เห็นถึง “เงินนำเข้า” ทั้งจากอเมริกาและยุโรปเข้ามาซื้อเงินบาท เพื่อลงทุนทั้งในตลาดตราสารหนี้และตลาดหุ้นไทย

อย่างไรก็ตาม ตลาดหุ้นที่ปิดไม่ทะลุ 1,300 ทั้งในวันศุกร์และวันจันทร์ สะท้อนให้เห็นถึง “ความกังวล” ทั้งในส่วนประสิทธิผลของมาตรการต่างๆ ที่ระดมออกมาก่อนหน้านี้ และในส่วนของข่าวคราวประจำวันที่ยังเป็นข่าวลบมากกว่าบวก เช่น ตัวเลขการเติบโตของอเมริกาก็ยังอ่อนแอยู่ และอัตราการว่างงานก็ยังสูงอยู่

ส่วนในยุโรปที่คาดหวังว่าจะนำเงินก้อนใหม่นี้ไปช่วย “อุดรูรั่ว” ของการขาดดุลงบประมาณและแก้ปัญหาหนี้สาธารณะ เหมือนกับการรักษาคนไข้ที่มี “หมอ” อย่างเยอรมนีและฝรั่งเศส ที่เตรียมพร้อมในการรักษาเต็มที่ทั้งยาและเครื่องมือ

แต่ปรากฏว่ามีแนวโน้มที่ “คนไข้” อย่างกรีซและสเปนจะไม่ยอมรับการรักษา หรือไม่ยอมรับเงินช่วยเหลือ เพราะต้องแลกกับสวัสดิภาพและสวัสดิการที่ต้องสูญเสียไปจากการที่ต้องลดค่าใช้จ่ายรัดเข็มขัดอย่างรุนแรง

ตลอดจนประชาชนคนกรีกและสเปนก็ไม่สามารถทนรับความลำบากจากงบประมาณภาครัฐที่ต้องตัดลดลง จนต้องออกมาก่อม็อบเดินขบวนคัดค้านมาตรการรัดเข็มขัดของเจ้าหนี้ในครั้งนี้

ข่าวคราวในเมืองไทยเองก็ไม่ใช่ว่าดีนัก ไม่ว่าจะเป็นความวิตกเรื่องน้ำท่วม ส่งออกหดหาย เงินเฟ้อสูงสุดในรอบ 8 เดือนของปีนี้ ตลอดจนหนี้สาธารณะและฐานะการคลังที่แย่ลงจากนโยบายประชานิยมทั้งหลาย

โดยเฉพาะนโยบายจำนำข้าวที่ทำท่าว่าจะ “เอาไม่อยู่” เพราะรัฐบาลจำนำหรือรับซื้อในราคาที่สูงกว่าราคาตลาดมาก ทำให้ขายไม่ออกหรือขายขาดทุน ทำให้เป็นภาระต่องบประมาณในขณะนี้

ในภาวะ “กล้าๆ กลัวๆ” อย่างตอนนี้ คงต้อง “วัดใจ” นักลงทุนว่าจะ “ลุย” หรือจะ “หลบ” และดัชนีจะปิดทะลุระดับ 1,300 จุด ได้หรือไม่