เปิดเหตุผลทำไม SpaceX จึงยอมถอยจากดาวอังคารมาดวงจันทร์

ข่าวใหญ่ที่สั่นสะเทือนวงการเทคโนโลยีที่สุดในรอบปี คงหนีไม่พ้นการประกาศ ควบรวมกิจการ ระหว่าง SpaceX และ xAI สองยักษ์ใหญ่ภายใต้การกุมบังเหียนของ อีลอน มัสก์ นี่ไม่ใช่แค่การรวมบริษัท แต่คือการหลอมรวม เทคโนโลยีอวกาศ เข้ากับ ปัญญาประดิษฐ์ เพื่อเดิมพันครั้งใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม

 

แต่ภายใต้ความยิ่งใหญ่เรียกเสียงฮือฮานั้น นำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงระดับ รื้อระบบ ทั้งการปรับโครงสร้างองค์กร การลาออกของคีย์แมน

 

และที่สำคัญที่สุดคือ การถอยเป้าหมายจาก ดาวอังคาร กลับมาที่ ดวงจันทร์

 

 

เมื่อดาวอังคารดูไม่ใช่คำตอบ

 

ใครที่เป็นแฟนตัวยงของ SpaceX ย่อมรู้ดีว่า ดาวอังคาร คือ เป้าหมายสำคัญของ อีลอน มัสก์ มาโดยตลอด มันคือความฝันที่จะสร้างอาณานิคมให้มนุษย์ มุ่งสู่การใช้ชีวิตบนอวกาศอย่างเต็มรูปแบบ และเป็นวิสัยทัศน์

 

แต่หลังจากการควบรวมกิจการกับ xAI อย่างเป็นทางการในช่วงต้นปี 2026 บทเพลงแห่งความฝันก็เปลี่ยนทำนอง จากที่เคยเห็นดวงจันทร์เป็นเพียงทางผ่าน วันนี้ SpaceX กลับปักหมุดเป้าหมายใหม่ การสร้างอาณานิคมบนดวงจันทร์ให้ได้ภายใน 10 ปี

 

เป้าหมายใหม่นี้ไม่ใช่แค่การไปปักธง แต่คือการสร้างเมืองและ โรงงานผลิตดาวเทียม AI บนพื้นผิวดวงจันทร์ เพื่อยกระดับขีดความสามารถในการประมวลผลและใช้เป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญ ซึ่งถือเป็นก้าวที่ตามหลังมหาอำนาจอย่าง สหรัฐฯ (NASA-Artemis), จีน, อินเดีย หรือแม้แต่ญี่ปุ่น มาก่อน

 

และถือเป็นครั้งแรกที่ SpaceX กระโดดลงมาเล่นในสังเวียนนี้อย่างเต็มตัว

 

 

ถอยเพื่อกระโดด ยุทธศาสตร์ใหม่บนดวงจันทร์

 

ทำไม อีลอน มัสก์ ถึงเปลี่ยนใจ คำตอบไม่ได้ซับซ้อน แต่เต็มไปด้วยเหตุผลเชิงกลยุทธ์

 

1.สนามทดสอบที่ปลอดภัยกว่า การข้ามไปดาวอังคารทันทีนั้นเสี่ยงเกินไป ด้วยระยะทางและสภาพแวดล้อมที่สุดขั้ว ดวงจันทร์จึงเป็น สถานที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการทดสอบเทคโนโลยี หากเกิดเหตุฉุกเฉิน ความช่วยเหลือจากโลกยังไปถึงได้ทันท่วงที

 

2.ขุมทรัพย์และงบประมาณ การควบรวมกับ xAI เพื่อสร้างดาต้าเซ็นเตอร์นอกโลก และการตั้งฐานบนดวงจันทร์ จะช่วยให้เข้าถึงงบสนับสนุนจากรัฐบาลสหรัฐฯ ได้ง่ายขึ้น รวมถึงโอกาสในการขุดเจาะทรัพยากรเพื่อสร้างเม็ดเงินมหาศาลสำหรับสานฝันสู่ดาวอังคารในอนาคต

 

3.สมรภูมิภูมิรัฐศาสตร์ จีนมีแผนจัดตั้งเขตเศรษฐกิจบนดวงจันทร์ในปี 2035 หาก SpaceX ไม่รีบจับจองพื้นที่ ยุทธศาสตร์สำคัญอาจตกอยู่ในมือคู่แข่ง การยึดครองทำเลทองจึงเป็นเรื่องความได้เปรียบที่ยอมไม่ได้

 

 

ร่างกายมนุษย์ ปัญหาที่เทคโนโลยียังแก้ไม่ตก

 

นอกจากเหตุผลทางธุรกิจแล้ว อีกหนึ่งกำแพงหนาที่ทำให้ฝันบนดาวอังคารต้องชะงัก คือขีดจำกัดทางชีววิทยาของมนุษย์เราเอง

 

นักบินอวกาศบนสถานีอวกาศนานาชาติ (ISS) ปฏิบัติภารกิจเพียง 6 เดือน ยังต้องได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิด แต่การเดินทางไปดาวอังคารต้องใช้เวลาเดินทางและอยู่อาศัยนานถึง 3 ปี ในสภาพไร้แรงโน้มถ่วงและรังสีอำมหิต ร่างกายมนุษย์จะเกิดปฏิกิริยาต่อต้านที่น่าสะพรึงกลัว ได้แก่

 

- กล้ามเนื้อและกระดูกสลาย กล้ามเนื้อลีบฝ่อ กระดูกบางลง 1% ต่อเดือน สภาพไม่ต่างจากผู้ป่วยติดเตียง ทำให้เมื่อกลับสู่แรงโน้มถ่วง อาจไม่สามารถใช้ชีวิตปกติได้

 

- ระบบของเหลววิกฤติ ของเหลวไหลไปกองที่ศีรษะ ทำให้หน้าบวม แขนขาลีบ หัวใจหดเล็กลง แรงดันในกะโหลกสูงขึ้นจนอาจทำลายการมองเห็นถาวร

 

- DNA กลายพันธุ์ เทโลเมียร์ ส่วนปลายของโครโมโซมที่คอยปกป้อง DNA หดสั้น ระบบภูมิคุ้มกันแปรปรวนจากรังสีอวกาศ เพิ่มความเสี่ยงโรคมะเร็งและโรคภูมิแพ้ตัวเอง

 

- สภาพจิตใจ ความกดดัน การถูกตัดขาด และความล่าช้าของการสื่อสารที่นานถึง 40 นาที/ครั้ง อาจทำให้นักบินอวกาศเสียสติได้ง่ายๆ

 

 

 

 

จริงอยู่ที่ครั้งนี้ SpaceX ดูจะลดเพดานบินลงจนเหมืนยอมแพ้ แต่ในความเป็นจริง นี่คือการยอมรับความจริงที่กล้าหาญ การเปลี่ยนเป้าหมายสู่ดวงจันทร์ไม่ใช่ความล้มเหลว แต่คือการวางรากฐานที่มั่นคง

 

หากเรามองย้อนกลับไป การออกนอกโลกเคยเป็นเรื่องเพ้อฝัน การไปดวงจันทร์เคยเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้ วันนี้การพักยกที่ดวงจันทร์ อาจเป็นกุญแจสำคัญดอกเดียวที่จะไขประตูสู่ดาวอังคารได้อย่างแท้จริงในอนาคต

 

 

 

ที่มา

 

https://interestingengineering.com/space/the-real-problem-with-space-travel

 

https://interestingengineering.com/space/musk-spacex-direct-race-with-china