ในช่วงการอบรม กิจกรรมเรียนรู้บทเรียนชีวิตที่มีการใช้คือ

การขอให้ผู้เข้าอบรมลองระลึกถึงบุคคลสักท่านหนึ่งที่เราอยากระลึกถึงและขอบคุณบุคคลท่านนี้ ในฐานะที่ท่านมีส่วนไม่มากก็น้อยที่นำพาให้ชีวิตของเรามาเป็นตัวเราในทุกวันนี้ แน่นอนว่าเราทุกคนต่างล้วนมีบุคคลมากน้อยที่ล้อมรอบชีวิตและเกื้อหนุนเรา แต่ขอให้นึกถึงและเลือกเพียงท่านเดียว สิ่งที่พบคือขณะการดำเนินไปของกิจกรรม พลังงานจากอารมณ์ ความรู้สึกก็แสดงออกถึงความตื้นตันใจ ซาบซึ้ง อบอุ่นในสายสัมพันธ์ที่เราได้รับจากบุคคลพิเศษที่เราได้ระลึกถึง เนื้อหาที่ถ่ายทอดและการขอบคุณจากผู้เข้าอบรมแต่ละท่าน สิ่งที่พบคือ การที่เราได้รับความรัก การให้โอกาส การให้อภัย ฯลฯ สำนึกความขอบคุณมาจากความรัก ความเมตตาทั้งจากการให้และการรับ สำนึกการขอบคุณนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะบุคคลพิเศษท่านนั้นร่ำรวยหรือยากจน ประสบความสำเร็จหรือล้มเหลว ฉลาดเก่งกาจหรือโง่เขลาอะไร สำนึกขอบคุณเกิดขึ้นเพราะบุคคลพิเศษมีน้ำใจ มิตรไมตรีและความรัก กรุณาเป็นสิ่งหล่อเลี้ยง ข้อค้นพบอีกประการคือ ช่วงระหว่างและภายหลังกระบวนการ จิตใจของทั้งผู้ฟังและผู้เล่ามีความอ่อนโยน นุ่มนวล เปี่ยมด้วยความอ่อนโยน ซาบซึ้ง เข้าอกเข้าใจ และที่สำคัญสำนึกของภราดรภาพเกิดขึ้นจากการค้นพบร่วมกันว่าเราต่างต้องการความรัก ความปรารถนาดีต่อกัน